این که امام زمان دین جدید می آورد، یعنی چه؟

این که امام زمان دین جدید می آورد، یعنی چه؟

۰۷ مهر ۱۴۰۱ - ۰۰:۳۳ زمان مطالعه : 4 دقیقه
سرویس فرهنگ و هنر - این جمله معروف که اگر مهدی موعود ظهور کند، گویی دین جدید می آورد، ناظر به آن است که شاخص‌های دین‌داری و به تبع آن حیات دین‌مدارانه ما غلط است و ایشان این نگرش را تصحیح می‌کنند.

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر برخط نیوز به نقل از فارس - خبرنگار حوزه اندیشه دین داری محتاج به شاخص و به قول متعارف و امروزی «متر» است تا با آن ها بتوانیم حیات دینی خود را شکل بدهیم و به طریق صواب نزدیک باشیم. این جمله معروف که اگر مهدی موعود ظهور کند گویی دین جدید می آورد ناظر به آن است که شاخص های دین داری و به تبع آن حیات دین مدارانه ما غلط است و ایشان این نگرش را تصحیح می کنند.

در ادامه بخش هایی از کتاب «دیانت و عقلانیت» را می خوانید که مرحوم رضا بابایی در آن تذکراتی در مورد شاخص دینداری داده است.

این که امام زمان دین جدید می آورد، یعنی چه؟

معنای مسلمانی و دین داری، در طی قرون مختلف، یکسان نبوده است. این تغییر در برخی حوزه ها به قدری است که می توان از آن به دستکاری ژنتیک تعبیر کرد. زیرا برخی از این تغییرات، در حوزه شاخص های دین داری است؛ یعنی در اهداف و برنامه های اصلی. برای مسخ آیین ها، هیچ راهی آسان تر و کم هزینه تر از این نیست که آن ها را در مسیری غیر از اهداف نخستیمشان بیندازند، یا به گفته امام علی، آن را چونان پوستینی وارونه بر تن کنند. 

مصیبتِ عظما آنگاه است که وارونه پوشان گمان می کنند که هر شیوه و رفتاری غیر از شیوه و رفتار آنان وارونه کردن دین است. این وارونگی تحقق پیش بینی پیامبر اسلام است که گفت:« در آینده ای نزدیک از اسلام جز نام و از ایمان جزء آداب ظاهری و از قرآن جز حروف آن باقی نمی ماند.» اسلام مانند هر آیین دیگری نتیجه ای را منظور داشته و برای رسیدن به آن مقدماتی را تشریع یا پیشنهاد کرده است. فراموشی نتیجه مقدمات را هم مسخ می کند و در مسیر دیگری می اندازد ما می دانیم که قطعاً مقصود از روزه، روزه نیست، نماز برای نماز واجب نشده است، حج و هجرت و جهاد، مطلوبیت ذاتی ندارد؛ بلکه همه این ها در پی مقصودی و منظوری بوده است مانند سه مصرع نخست رباعی که مقدمات مضمون اصلی را در مصرع چهارم فراهم می کنند.

مصرع چهارم در رباعی دین چیست؟ پاسخ به این پرسش در مقام نظر آسان است؛ زیرا به گواهی همه متون دینی آنچه سزاوار هدف گیری است اخلاق و معنویت است. یعنی انصاف، فروتنی، جوانمردی، دادگری،  شفقت بر خلق خدا، راستگویی، درستکاری، پرستیدن خدای مهربان و ایمان به غیب. مصرع های  دیگر دین، برای آن است که این اهداف تحقق یابد. اما شوربختانه شاخص های دینداری در جامعه ما غیر از شاخص هایی است که متون و نصوص و قرون نخستین خبر می دهند و این غیریت و تفاوت هم کمّی است و هم کیفی. یعنی جامعه دینی هم عقب تر از آموزه های دینی است و هم گاهی مقابل آن!

اختلاف کمّی میان متون دینی و جامعه دینی در «شاخص های دینداری» به این معناست که جامعه در مسیر دین گام بر می دارد اما آهسته تر از آنچه دین خواسته است. بنابراین اختلاف در میزان و مقدار است نه در جهت و مسیر. مثلاً دروغ یا بی انصافی هم در منابع دینی قبیح است و هم در جامعه دینی، اما یکی بیش از دیگری آن را قبیح می شمارد، چنانکه دروغگو یا بی انصاف یا عهدشکن در جامعه دینی به اندازه متون دینی مذموم نیست. اولیای دین گفته اند:« نزدیکترین چیز به دین انصاف است.» و «دین ندارد آن کس که به عهدش پایبند نیست.» و قران گفته است:«دادگری به تقوا نزدیک تر است.» اما آیا جامعه دینی همین اندازه به عدالت و انصاف اهمیت می دهد؟

تغییر کیفی آن است که دین، روی به سویی داشته باشد و جامعه دینی روی به سویی دیگر. مثلاً روح کلی دین عفو و بخشش باشد، اما جامعه دینی هوای انتقام و کینه توزی داشته باشد. یا توصیه اصلی دین به عقلانیت و خردمندی باشد اما مردم سراغ نقل و خبر و شنیده ها و نوشته های مشکوک بروند. نشانه های انحراف و تغییرات فراوان است. برخی از این تغییرات، به گونه ای است که اگر کسی بخواهد «اصل» بگیرد و بدل را واگذارد، گویا دینی جدید آورده است؛ چنان که امام صادق درباره آخرین امام(ع) می گوید:«هنگامی که قائم ما خروج کند، امر تازه، روش تازه و داوری جدید با خود می آورد.» اما به واقع ایشان دین جدید نمی آورد؛ بلکه «او کاری را می کند که رسول خدا با سنت های جاهلی کرد؛ یعنی سنت های پیشین را از میان برمی دارد و اسلام را از نو آغاز می کند.» 

پایان پیام

منبع : خبرگزاری فارس

اخبار گوناگون در برخط