حماسه (احمد شوش) در هشتمین روز جنگ -  وضعیت خطرناکی که خواب را حرام کرد
سرویس فرهنگ و هنر - ناگهان احمد شوش در خرمشهر فریاد می زند: بچه‌ها عراقی ها دارند فرار می کنند. الله اکبر... و به سرعت با فریاد الله اکبر به طرف دشمن می‌‌دود. بچه‌ها همراه او می‌دوند و مردم هم به دنبال آن‌‌ها.

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر برخط نیوز به نقل از فارس - گروه حماسه و مقاومت در هشتمین روز جنگ، هفتم مهرماه سال ۱۳۵۹، آبادان از آرامش نسبی برخوردار است. نیروهای دشمن تا حدودی از جاده خرمشهر ـ اهواز و همچنین محور شلمچه به عقب رانده شدند.

در محور سوسنگرد، تلاش دشمن ادامه یافته، با عبور از رود کرخه وارد سوسنگرد شده و به سوی حمیدیه پیشروی کرد. در محورهای شوش و اندیمشک، دشمن با به کارگیری توان بیشتر و پیشروی در این محورها، شوش، اندیمشک و دزفول را در معرض تهدید بیشتر قرار داد.

در منطقه میانی، در محور مهران درگیری ادامه یافت و ایلام مورد تهدید قرار گرفت. درگیری در محورهای گیلان غرب و قصر شیرین تشدید شد و در محور سرپل ذهاب، دشمن تا حدودی عقب رانده شد.

محور جنوبی

اما در خرمشهر، یک هفته پس از هجوم سراسری ارتش عراق به مرزهای غربی ایران برای تصرف مناطقی از کشور، از جمله خرمشهر، یگان های دشمن در سطح وسیعی گسترش یافته اند و نیروهای پیاده، مکانیزه و زرهی خود را از غرب تا شمال خرمشهر به فاصله پنج ـ شش کیلومتری شهر آرایش داده اند و جبهه های متعددی را به سوی خرمشهر گشوده اند.

حماسه (احمد شوش) در هشتمین روز جنگ -  وضعیت خطرناکی که خواب را حرام کرد

نیروهای بی پشتیبان سپاه و بسیج بدون داشتن تجهیزات کافی و مناسب، با استقرار در محورهای ورودی خرمشهر، از جان خود برای سد کردن هجوم دشمن مایه گذاشته اند و مردان و زنان فداکار خرمشهر نیز در حد توان در تلاش اند.

فرمانده سپاه خرمشهر دائم در پی تهیه سلاح و تجهیزات و نیروست تا خرمشهر را از محاصره و اشغال دشمن نجات دهد. وضع به گونه ای است که درخواست های او در بسیاری اوقات با التماس و گریه همراه می شود.

قبل از روشنایی هوا (در روز هشتم)، دشمن چنان محور پل نو را زیر آتش خود می گیرد که بعید به نظر می رسد کسی (از محافظان آن) زنده بماند. در پی آن، نیروهای متجاوز به سوی خرمشهر هجوم می آورند.

پس از هجوم دشمن از چند جهت در محور پل نو به سوی خرمشهر و تخلیه بچه ها برای نجات از محاصره دشمن، دشمن با تجدید قوا و به کارگیری یگان های زرهی، پیشروی می کند، اما استقرار نیروهای خودی در دوربند و تیراندازی آنان به سوی دشمن، سبب می شود متجاوزان نرسیده به منطقه دوربند متوقف شوند.

محور ساختمان های پیش ساخته

نیروهای مردمی در اطراف ساختمان های پیش ساخته و پلیس راه تجمع کرده اند و مشتاقانه آماده اجرای عملیات هستند، اما چون آموزش کافی ندیده اند، نمی توانند این اشتیاق را صرف انجام عملیات بکنند.

جهان آرا از محمد نورانی می خواهد که مسؤولیت این محور را بر عهده گرفته، با سازمان دهی نیروهای مردمی و با به کارگیری برادران سپاهی و بسیجی، از پیشروی دشمن جلوگیری کنند.

فاصله کوتاه نیروهای دشمن با خط مدافعان و امکانات و تجهیزات فراوان عراقی ها، وضعیت خطرناکی را در این محور به وجود آورده است و هوشیاری دائمی را می طلبد، بنابراین، اندک نیروهای سپاه و رزمندگان متعهد، مجبور به فعالیت شبانه روزی اند.

محمد نورانی عازم خط می شود. بچه ها توان بیدار ماندن ندارند. بعضی ها با دست چشمان خود را نگه داشته اند تا پلک هایشان بر هم نرود. بچه ها را یکی یکی صدا می زند: بابا، پاشو بنشین، عراقی جلوت است!

محمد نورانی کنار مقر ساختمان های پیش ساخته قدم می زند و دعا می کند و وقتی از شدت خستگی به دیوار تکیه می دهد، بی سیم به دست چرت می زند. برای نماز صبح، چون آبی نیست، تیمم کرده، نماز می خواند، سپس کنار دیوار خوابش می برد.

ناگهان ساختمان به رگبار بسته می شود. فاصله تکاوران دشمن با بچه ها فقط ۱۵ متر است. بچه ها از خواب می پرند و در قسمت های مختلف ساختمان موضع می گیرند. درگیری تن به تن شروع می شود و محمد نورانی و چند تن دیگر از بچه ها به سوی متجاوزان، گلوله های آر.پی.جی و ژ ۳ شلیک می کنند.

با روشن شدن هوا و آمدن تدریجی نیروهای مردمی، از اضطراب بچه ها کاسته می شود، اما مردم چه می توانند بکنند؟ آتش دشمن هر لحظه سنگین تر و کماندوهایش بیشتر می شوند. بچه ها ناچار، سینه خیز خود را زیر پل خط آهن می رسانند و در آنجا دراز می کشند.

آتش اجازه نمی دهد لحظه ای سرشان را بلند کنند. ظهر نزدیک می شود، در حالی که بچه ها خسته شده اند و از هر اقدام مؤثری برای عقب زدن یا خاموش کردن آتش دشمن بازمانده اند.

حماسه (احمد شوش) در هشتمین روز جنگ -  وضعیت خطرناکی که خواب را حرام کرد

حماسه احمد شوش

دشمن زمینه را برای پیشروی در خرمشهر مناسب می بیند و در عین هراس، حرکت خود را شروع می کند. اگر اوضاع به همین صورت ادامه یابد، دشمن همه را قتل عام می کند و به سرعت وارد شهر می شود. ناگهان احمد شوش فریاد می زند: بچه ها عراقی ها دارند فرار می کنند. الله اکبر... و به سرعت با فریاد الله اکبر به طرف دشمن می دود. بچه ها همراه او می دوند و مردم هم به دنبال آن ها.

فریاد الله اکبر همه جا می پیچد. گلوله های آر.پی. جی و ژـ۳ به سوی عراقی ها سرازیر می شود. سه کامیون نظامی عراق هدف قرار می گیرد. در یک چشم به هم زدن، وضع دگرگون می شود. عراقی ها تا پشت سیل بند و انبارهای عمومی عقب می روند؛ عده ای از آن ها کشته می شوند و تعدادی به اسارت در می آیند.

بچه ها اسیران را با کامیون و سلاح های غنیمتی در شهر می چرخانند و بوق می زنند. از خوشحالی در پوست خود نمی گنجند. پیرمردان و پیرزنانی که در مسجد جامع کار پشتیبانی و پختن غذا و آب رسانی را بر عهده گرفته دارند، شاد و خوشحال کل می زنند.

منابع:

۱ـ مهدی انصاری، حسین یکتا، هجوم سراسری. مرکز اسناد و تحقیقات دفاع مقدس.
۲ـ خرمشهر در نبرد طولانی، جمعی از نویسندگان، مرکز اسناد و تحقیقات دفاع مقدس.

پایان پیام/

منبع : خبرگزاری فارس

اخبار گوناگون در برخط