تصاویر  -  اینجا تهران سال 1401؛ اجاره خانه فقط 300 هزار تومان  -  صاحب خانه ای که دلگرمی اجاره نشین هاست
سرویس مجله - ۵ سال پیش اولین نگرانی‌ام بعد از خوانده شدن خطبه عقد پول پیش خانه بود! نگرانی‌ای که شاید بیشتر جوان‌های در شرف ازدواج دچارش هستند. هرچه حساب و کتاب می‌کردم هیچ‌جوره نمی‌شد که نمی‌شد. پول کم داشتم برای اجاره خانه، خیلی کم! توکل کردم به خدا. بالاخره با پرس‌وجوهای زیاد یک خانه در یکی از محله‌های تهران پیدا کردیم.

به گزارش سرویس مجله برخط نیوز به نقل از همشهری - سوار تاکسی می شوم. بعد از سلام، راننده می پرسد: «خانم کجا بروم؟» کاغذی را نشانش می دهم. نیم نگاهی می اندازد روی کاغذ و همان طور که به روبه رو چشم دوخته می گوید:«خب؛ اتوبان شهید محلاتی، خیابان شاه آبادی شمالی... نیم ساعت دیگر آنجاییم.» نگاه می کنم به ساعت مچی ام، خوب است. اینطور که راننده می گوید حتی چند دقیقه زودتر از آنکه قول داده بودم می رسم.

از تاکسی که پیاده می شوم گرمای هوا می نشیند روی صورتم. چشم می چرخانم و پلاک خانه را پیدا می کنم. خانه ای پربرکت که دلگرمی اجاره نشین هاست. چند دقیقه بعد روبه روی یک ساختمان سه طبقه نوساز، پشت یک در سفید رنگ می ایستم. قبل از اینکه زنگ را فشار دهم. مغازه ای که در مجاورت ساختمان قرار دارد نگاهم را به خود جلب می کند. یک مغازه قدیمی که روی تابلو زرد رنگ بالای درِ ورودی اش نوشته شده «سیم پیچی الکتروموتور حاج علی» نگاهم از روی تابلو سر می خورد و جلب می شود به مردی که پشت پیشخوان ایستاده! حدودا ۶۰ ساله به نظر می رسد. موها و محاسنش سفید شده و چین و چروک نشسته روی صورتش. پس حاج علی که تعریفش را شنیده بودم ایشان است همان صاحب خانه منصفی که خانه ی نوسازش را به بهای کمی اجاره می دهد. 

دلم می خواهد قبل از اینکه با مستاجرش صحبت کنم با خودش حرف بزنم. وارد مغازه می شوم. صدای باز شدن در را که می شنود با خوش رویی می گوید: «سلام دخترم بفرمایید!» لبخندش از جنس آن لبخندهایی است که آدم را به زندگی امیدوارتر می کند. از آن لبخندهای ویروسی که ناخودآگاه تو را هم مجبور می کند خنده بنشانی روی لبانت. «دخترم چیزی برای تعمیر آوردی!» سری به علامت منفی تکان می دهم و بعد صحبت را می کشم تا خانه اش تا دل مهربانش و مستاجرهایی که می آیند و بعد از چندسال صاحب خانه می روند. رنگ از صورتش می پرد. سرش را می اندازد پایین. انگار که دلش نمی خواسته کسی بداند.

جواب سوال هایم به چند بله و خیر ختم می شود. می پرسم:«حاج آقا چیزی شده؟! ناراحتتان کردم؟!» دستش را در هوا تکان می دهد و می گوید:« نه!نه! فقط من سختم است درباره این چیزها حرف بزنم.» انگار که خورده باشد توی ذوقم می گویم: «یعنی حاج آقا نمی شود درباره تان بنویسم؟!» همانطور که تلفن را برمی دارد و شماره می گیرد می گوید: «عیبی ندارد دخترم بنویس، فقط از من نپرس من معذب می شوم...» پشت خط کسی جواب می دهد حاج علی سفارش می کند کسی بیاید و با من حرف بزند.

تصاویر  -  اینجا تهران سال 1401؛ اجاره خانه فقط 300 هزار تومان  -  صاحب خانه ای که دلگرمی اجاره نشین هاست

کابوس اول ماه و اجاره ای که صاحب خانه هر دقیقه یادآوری می کند

«حاج آقا خیلی تواضع دارد سخت راضی می شود درباره خودش حرف بزند.» این را آقای مستاجر می گوید و بعد من را راهنمایی می کند سمت خانه شان یک خانه کوچک و نوساز که با سلیقه چیده شده. ساکنانش زوج جوانی هستند و یک دختر چهارساله شیرین زبان. خانم خانه برایم شربت سکنجبین خنکی می آورد و همسرش هم شروع می کند به گفتن آنچه که برای شنیدنش تا اینجا آمده ام.

«پنج سال پیش اولین نگرانی ام بعد از خوانده شدن خطبه عقد پول پیش خانه بود! نگرانی ای که شاید بیشتر جوان های در شرف ازدواج دچارش هستند. هر چه حساب و کتاب می کردم هیچ جور نمی شد که نمی شد. پول کم داشتم برای اجاره خانه، خیلی کم! توکل کردم به خدا. بلاخره با پرس وجوهای زیاد یک خانه در یکی از محله های تهران پیدا کردیم. 

صاحب خانه یک خانم مسن و تنها بود. خانه خیلی کوچکی بود شاید ۳۰ یا ۴۰ متر اما همین هم برای ما که فکر می کردیم اصلا نمی توانیم جایی را اجاره کنیم کافی بود. سه روز قبل از موعد اجاره صاحب خانه یادآوری می کرد: «آقاسید سه روز مانده... آقاسید دو روز دیگر... فردا موعد اجاره است... آقا سید پس کی اجاره را می دهی!» تمام دغدغه زندگی مان شده بود اجاره خانه و روزشمار حاج خانم هم در این استرس بی تاثیر نبود! سعی می کردیم اجاره را سر موعد بدهیم اما گاهی هم نمی شد بالاخره زندگی است دیگر بالا و پایین دارد.»

تصاویر  -  اینجا تهران سال 1401؛ اجاره خانه فقط 300 هزار تومان  -  صاحب خانه ای که دلگرمی اجاره نشین هاست

بشری سادات می نشیند روی پاهای پدرش، نقاشی اش را نشان می دهد و بعد شیرین زبانی می کند. «بابا ببین چی کشیدم!» منتظر می شوم حرف های بشری سادات و پدرش تمام شود. آقا سید ادامه می دهد:« دوسال ساکن آن خانه بودیم تا اینکه صاحب خانه گفت مبلغ اجاره را بیشتر کنیم. گفتم حاج خانم نمی توانم! مبلغ سنگینی است برای من. گفت پس تخیله کنید. همسرم باردار بود. دوباره گشتم دنبال خانه! بعید می دانستم با آن پول پیش کمی که نیمی اش را هم صاحب خانه برای تعمیرات برداشته بود بتوانم جایی را پیدا کنم. خیلی خسته بودم و نگران. آنقدر که اطرافیان هم متوجه شدند. یک روز یکی از دوستانم به رویم آورد و پرسید سید برای چی آنقدر پریشانی؟! ماجرا را که گفتم. دوستم حاج علی را معرفی کرد. در همین مغازه ای که دیدید رفتم و با حاج آقا صحبت کردم. گفت برو خودت قیمت کن هرچه که بود تو نصفش را بده. قیمت ها خیلی بالا بود. دوباره رفتم پیش حاج آقا. گفتم اجاره ها ماهیانه یکی، دومیلیون است. پرسید کمترین شان چقدر بود. گفتم ۸۰۰ تومان. گفت شما نصفش را بده! کمی مکث کرد و گفت: «نه شما همان ۳۰۰ را بده!» پول پیش را هم مبلغ خیلی کمی گرفت. خیلی کم که به هرکس می گوییم فکر می کند داریم شوخی می کنیم! بعضی همکارانم اصلا باورشان نمی شود.»

تصاویر  -  اینجا تهران سال 1401؛ اجاره خانه فقط 300 هزار تومان  -  صاحب خانه ای که دلگرمی اجاره نشین هاست

حرف از حاج آقا که به میان می آید لبخند می نشیند روی لب اهالی خانه، با خودم می گویم درست حدس زدم لبخندهای حاج علی ویروسی است! آقای مستاجر ادامه می دهد: «خب تازه ازدواج کرده بودیم و به قول گفتنی دستمان تنگ بود. خدا می داند وقتی قرارداد این خانه را بستیم چقدر خوشحال بودیم. یک خانه خوب و نوساز در همان محله ای که دوست داشتیم!»

حتی یک بار هم احساس نکردیم مستاجر هستیم!

خانم خانه شربت دوباره ای می آورد. این بار لیوان شربت حاوی عطر هل و گلاب است. سینی شربت را می گذارد جلویم و می گوید: «راستش در خانه قبلی مان تمام ۳۰ روز ماه را استرس داشتیم. اینکه موعد برسد و اجاره کم و کسری داشته باشد. اما این جا به لطف حاج آقا یک بار هم احساس نکردیم مستاجر هستیم. طوری رفتار می کند که انگار اینجا خانه خود ما است. نشده یک بار برای اجاره چیزی بگوید. درحالی که می توانست خیلی راحت اجاره بها و پول پیش را بگیرد و بزند به زخم زندگی اش اما تا جایی که شد به ما لطف کرد.» 

وقتی از اینجا می روید که صاحب خانه شده باشید!

آقاسید سرش را به علامت تایید تکان می دهد و می گوید: «حاج علی خودش جای دیگری ساکن بود. بعد از دوسال یک روز صدایم زد و گفت. سقف خانه شان نشست کرده و خانه شان دیگر قابل سکونت نیست. بنده خدا با کلی شرمندگی خواست اگر می شود تخلیه کنیم که خودشان بیایند و اینجا ساکن شوند. گفتم به روی چشم! شما چرا شرمنده ای من شرمنده شما هستم. دنبال خانه بودیم که دخترم بیمار شد. دچار اختلال خودایمنی شده بود و روی پوستش لکه هایی ظاهر می شد. چند وقتی درگیر بیمارستان بودیم و وقت نشد دنبال خانه بگردیم. دخترم که از بیمارستان مرخص شد. همسرم گفت باید تمام مدت برویم دنبال خانه. یک روز نگذشته بود که حاج آقا پیغام داد لازم نیست تخلیه کنید! با اینکه خودشان لازم داشتند اما نمی خواستند ما اذیت شویم. حاج علی از بیماری بشری سادات خبر نداشت. وقتی متوجه شد با چند اسباب بازی زیبا و گران قیمت به همراه همسرش برای عیادت آمدند خانه مان. همان جا بود که صورت بشری را بوسید و گفت: «لازم نیست دیگر نگران خانه باشید. تلاش کنید برای خانه دار شدن. ولی وقتی از اینجا می روید که صاحب خانه شده باشید!»

تصاویر  -  اینجا تهران سال 1401؛ اجاره خانه فقط 300 هزار تومان  -  صاحب خانه ای که دلگرمی اجاره نشین هاست

صاحب خانه نه؛ پدر!

حرف های خانم خانه از صاحب خانه شان شنیدنی است. گوش می سپارم به حرف هایش: «حاج آقا و همسرشان آدم های بزرگی هستند. نه اینکه فقط این لطف را در حق ما کرده باشند! مستاجر قبلی که واحد بالایی ما بود وقتی از اینجا رفت که صاحب خانه شد. یعنی از اینجا رفت خانه خودش! حاج آقا پول پیش را از آنها هم همان قدر کم گرفته بود و اجاره شان از نصف مبلغی که باید داده می شد کمتر بود. مستاجر واحد سوم که رفت. خودشان آمدند و ساکن شدند. من و همسرم شرمنده شده بودیم که آنها رفتند طبقه سوم و ما دوم ساکن هستیم. ساختمان ما آسانسور ندارد و رفت و آمد از این همه پله برای حاج آقا و خانمشان سخت است! اما نخواستند زحمت اسباب کشی دوباره را به ما بدهند و واحدها را جابه جا کنیم!  برای من و همسرم و بشری سادات، حاج آقا مثل پدر است. همان قدر حامی! لطف هایی که به ما کرده را شاید هیچ کس در حق مان نکرده. گاهی صبح های جمعه که برای خودشان حلیم می گیرد یک ظرف هم برای ما می گیرد و می گذارد پشت در یا وقتی قبض آب و برق می آمد حاج علی برمی داشت و زودتر پرداخت می کرد.»

بشری سادات یک برگه از دفتر نقاشی اش می کند و می دهد دستم.«خاله این نقاشی برای تو!» چشم هایم برق می زند «چه قشنگه خاله!» اهالی این خانه حرف زیاد دارند از صاحب خانه شان اما دخترکوچولو خوابش می آید و بهانه می گیرد. تشکر می کنم و خداحافظی!

تصاویر  -  اینجا تهران سال 1401؛ اجاره خانه فقط 300 هزار تومان  -  صاحب خانه ای که دلگرمی اجاره نشین هاست

خانه ام را با خدا معامله کردم

نمی شود از این مغازه قدیمی و آن حاج آقای مهربانش به همین سادگی گذشت. قبل از رفتنم به امید اینکه چند کلمه با او همکلام شوم دوباره می روم داخل مغازه. نگاهش که می خورد به من می پرسد:«دخترم کارت راه افتاد.» می گویم: «بله حاج آقا فقط چند سوال داشتم.» زیرچشمی نگاهم می کند. قبل از اینکه چیزی بگوید می پرسم:«حاج آقا شما چند فرزند دارید.» خیالش آسوده می شود که قرار نیست از آن سوال های سختی بپرسم که دوست ندارد. «چهارتا دخترم! هر چهار نفرشان  رفتند سر خانه و زندگی شان.» می پرسم: «خانه دارند؟!» می گوید: «نه دوتای شان مستاجر هستند.» کنجکاوی ام گل می کند: «نگفتید برای چه خانه را بدهم به مستاجر، بلندشان کنم و بچه های خودم ساکن شوند؟!» می خندد: «نه بابا جان این ها هم بچه های خودم هستند چه فرقی می کند!» می گویم: «حاج آقا یک سوال دیگر بپرسم؟!» می گوید: «به شرط اینکه آخری اش باشد!» چشمی می گویم و می پرسم: «حاج آقا این دل بزرگ را از کجا آوردید. ۳۰۰ تومان اجاره؟! چرا به نرخ روز اجاره نمی گیرید؟!» نفس عمیقی می کشد و می گوید :«دخترم باید رحم کنی تا بهت رحم بشود. من هرجایی که یه کاری را برای رضای خدا کردم هزار برابرش را در زندگیم دیدم. بعضی از صاحب خانه ها اصلا فکر نمی کنند این مستاجر بنده خدا است. من خانه ام را با خدا معامله کردم!»

منبع: فارس

منبع : همشهری آنلاین